[:pl]Jaroslaw Pyrc 1, Mark Frank 2,3, Jörg Braun 3, Ulf Aschenbrenner 3, Julia Pietschmann 4, Kerstin Weidner 4, Katja Petrowski 4*
1 University Center for Orthopaedics and Traumatology University Medicine Carl Gustav Carus Dresden, Niemcy
2 City Hospital Görlitz, Department of Emergency Medicine, Görlitz, Niemcy
3 German Air Rescue (DRF-Luftrettung) Air Rescue Base Dresden, Niemcy
4 Technische Universität Dresden, University Hospital Carl Gustav Carus, Department of Psychotherapy and Psychosomatic Medicine, Dresden, Niemcy

Streszczenie

Wstęp: Ostre stany zaburzeń psychicznych występują coraz częściej. Zajmują one trzecie miejsce wśród przyczyn wylotów helikoptera ratunkowego. W tym aspekcie ważna jest analiza okoliczności związanych z postępowaniem w przypadku samobójstw lub prób samobójczych.
Cel: Badania retrospektywne dotyczące przypadków prób samobójczych i samobójstw, do których wylatywał śmigłowiec ratunkowy Christoph 38 z Drezna w Niemczech.
Materiał i metody: Dokonano analizy danych pracy helikoptera ratunkowego od stycznia 2008 do grudnia 2011, na podstawie protokołów DIVI oraz danych elektronicznych, szczególnie dotyczących parametrów związanych z samobójstwami. Zgromadzono dane odnośnie pory dnia, metod samobójczych, informacji o motywach działania, danych socjalno-demograficznych i wyników leczenia.
Wyniki: Wyloty śmigłowca ratunkowego do przypadków samobójstw lub prób samobójczych stanowiły 3,11% spośród wszystkich 3051 udokumentowanych wylotów (w tym 49,5% to kobiety w średnim wieku 49 lat). 9,5% tych pacjentów poinformowało osobiście pogotowie ratunkowe o swoich zamiarach samobójczych. W 37,9% przypadków samobójczych nie udało się ustalić żadnych informacji o planowaniu czy próbie samobójstwa. Spożycie lekarstw było najczęściej odnotowywane u kobiet (kobiety stanowiły 66,6% a mężczyźni 33,4%). W 15 przypadkach samobójstwo zostało popełnione zanim służby ratownicze dotarły śmigłowcem na miejsce wypadku. Brano pod uwagę czynniki warunkujące dokonane samobójstwo, takie jak: metoda, płeć oraz pozostawienie listu pożegnalnego. Wbrew ogólnemu poglądowi, unormowane stosunki małżeńskie oraz obecność dzieci nie wpływały na częstość czynów samobójczych.
Wnioski: Powietrzne misje ratownicze dotyczą stosunkowo często wypadków samobójczych. Potwierdza to nie tylko potrzebę prewencji samobójstw, ale także wagę szkolenia w tym zakresie służb ratowniczych zarówno powietrznych, jak i w centrach ratunkowych i wyczulenia na problemy związane z samobójstwami.

WSTĘP

W ostatnim czasie rosnąca liczba nagłych stanów psychiatrycznych przekroczyła wartość 10 000 w roku 2010 [1]. Uwzględniając liczbę samobójstw i prób samobójczych, wypadki te zajmują trzecie miejsce wśród wszystkich wylotów śmigłowca ratowniczego do nagłych stanów – zagrożenia zdrowia [2]. Aby przeciwdziałać i skutecznie postępować w tych szczególnych przypadkach, należy zapoznać się z postępowaniem samobójców, motywami ich działania, jak też cechami socjalno-demograficznymi, jak wiek, płeć, stan cywilny i społeczny tych osób. Przypatrując się częstotliwości występowania samobójstw, szukano zależności od wieku i płci [3]. Najwyższa liczba samobójstw została zarejestrowana w grupie wiekowej 15−24 lat, niezależnie od płci, jednakże najwyższy punkt krzywej częstotliwości w tej grupie wiekowej dotyczył kobiet. W 12% wszystkich czynów samobójczych związanych ze zgonem zauważono zależność od płci i wieku [4]. Śmiertelność u kobiet wynosiła 5,7%, a u mężczyzn 17,4%, lecz liczba prób samobójczych była u kobiet wyższa niż u mężczyzn [1,5]. W grupie o przedziale wiekowym od 15 do 19 lat notowano śmiertelność stosunkowo rzadko, u dziewcząt 2,1% i u chłopców 6,2%, podczas gdy u 85-latków i starszych śmiertelność w tej grupie wiekowej u kobiet wynosiła 17,9%, a u mężczyzn 68,7%. Gdy uwzględni się stosunek występowania choroby psychicznej do śmiertelności, śmiertelność wskutek czynu samobójczego jest częstsza u młodych dorosłych w porównaniu ze starszymi dorosłymi.
Podsumowując, czyny samobójcze u osób starszych i mężczyzn kończyły się częściej śmiercią niż tylko próbą samookaleczenia w ramach czynu samobójczego [6, 7]. Różnice w przedziałach wiekowych zacierają się wraz ze wzrastającym wiekiem. W przypadku dokonanych samobójstw, w Europie, odnotowano zależności między płcią i metodami samobójczymi. Mężczyźni częściej sięgają po alkohol, pestycydy i różne płyny, ostre narzędzia, duszą się, częściej skaczą z dużych wysokości albo rzucają się pod pojazdy, podczas gdy kobiety się topią [5, 8]. W opinii światowej do najczęstszych sposobów prób samobójczych, ostentacyjnych czynów należy przedawkowanie leków − częściej u kobiet (84%) niż u mężczyzn (73%).
Ze względu na zażyte substancje, najczęściej przedawkowywane są leki psychotropowe (71%), następnie nienarkotyczne środki przeciwbólowe (33%) [5]. Te wartości procentowe były o wiele wyższe niż w dotychczasowych badaniach klinicznych [8]. Możliwie, że różnice te wynikają z innej interpretacji wyników. Wiadomo, iż w około połowie przypadków używano preparatów mieszanych [5, 8]. Kobiety najczęściej sięgają do tak zwanych miękkich metod, czyli przedawkowania lekarstw [8]. Skutki prób samobójczych pozostawały odczuwalne po użyciu tak zwanych metod twardych, jak np. strangulacja, w około 10% przypadków [9]. Trzeba zaznaczyć, iż autorzy często mylą terminologię – twarde i miękkie środki, np. pestycydy są definiowane jako środki miękkie przez jednych i jako twarde przez innych autorów.
Analiza przyczyn samobójstw była dokonywana na dwa różne sposoby. Ankietowano osoby, które podejmowały próby samobójcze lub znajdowały się w grupie osób z wysokim ryzykiem samobójczym. W drugiej grupie brano pod uwagę notatki pozostawione przez samobójców. Analiza listów samobójców jest skomplikowana, ale najlepiej odzwierciedla mechanizm prowadzący do tego czynu. Aktualnie znamy niewielką liczbę publikacji poruszających temat pozostawionych przez samobójców listów pożegnalnych. Taka analiza samobójstw i prób samobójczych we Francji wykazała, iż najczęstszą przyczyną czynów samobójczych były powody wewnętrzne (ucieczka od sytuacji nie do zniesienia lub chęć poczucia się wolnym od wszystkich problemów, itp.) [10]. Często wewnętrzne problemy pokrywały się z zewnętrznymi czynami (takimi jak wołanie o pomoc; pozostawienie rodziny czy przyjaciół, by nie być dla nich ciężarem etc.) Rzadko jednak próba samobójstwa miała podłoże agresywne, manipulujące albo karcące [11]. Ogółem, niezależnie od płci, przyczyny sercowe były wymieniane w listach pożegnalnych częściej niż problemy w szkole albo w pracy. Te wyniki były niezgodne z panującą teorią, iż u kobiet częstszym motywem działania są problemy partnerskie [12].
Lester, Wood, Williams i Haines [13] zanotowali różnice związane z płcią i wiekiem. Kobiety statystycznie częściej próbowały ucieczki od chronicznych, ciężkich stanów bólowych wbrew stereotypowemu myśleniu, iż częstą przyczyną ich prób samobójczych jest rozczarowanie w miłości i problemy w stosunkach partnerskich [14]. Dalsza analiza wykazała, że kobiety mniej cierpią z powodów stresów w pracy, utraty zatrudnienia lub obniżenia osiągniętego poziomu życia po śmierci męża [15]. Ogólnie rzecz biorąc, kobiety częściej podają motywy swojego działania [10, 16]. Powodem prób samobójczych u osób starszych była np. próba ucieczki od stanów bólowych, rzadziej konflikty z innymi, a najrzadziej cierpienia miłosne [12].
To potwierdza wnioski z poprzednich prac naukowych, które podkreślały znaczenie u starszych osób ich stanu psychicznego, a nie stosunków międzyludzkich [13]. Shiratori pokazał, iż osoby dorosłe 40–64-letnie borykają się z problemami w pracy oraz zadłużeniem, podczas gdy starsi niż 64-letni czują się nieszczęśliwi z powodu stresu związanego z chorobą [15]. Uwzględniając wiek, najczęstszą przyczyną działań samobójczych u osób młodych jest pragnienie uwolnienia się od mentalnych obciążeń [17, 16] albo ucieczka od sytuacji bez wyjścia[17]. Również częstymi problemami ludzi młodych były konflikty partnerskie i troska o zdobycie wykształcenia [15]. Nasze badania dowodzą, że w większości przypadków ofiary samobójstw cierpiały z powodu problemów zdrowotnych, częściej niż ekonomicznych czy życiowych. Osoby, które zostawiły list pożegnalny, najczęściej pozbawiały się życia poprzez powieszenie lub zastrzelenie się, rzadziej cierpiały z powodu zaburzeń psychicznych, w przeciwieństwie do ofiar, które nie pozostawiły listów pożegnalnych [18]. Pomimo to, osoby, które pozostawiły list pożegnalny częściej borykały się z konfliktami wewnętrznymi [19] i były starsze [20] niż samobójcy, którzy nie pozostawiali listów pożegnalnych. Mimo że aktualne publikacje nie były w stanie ukazać różnice w rozkładzie demograficznym lub okolicznościach samobójstw między tymi, którzy pozostawili, a tymi którzy nie pozostawili listu pożegnalnego [21], zaobserwowano, że pozostawiający listy pożegnalne częściej żyli samotnie i pragnęli wytłumaczyć swoje postępowanie
samobójcze [22].
Analizując motywy samobójstw, przesłuchując ofiary prób samobójczych, potwierdzano zaburzenia psychiczne [23]. Uzyskane wyniki analizy aktualnych danych potwierdzają konieczność głębszych analiz tego problemu społecznego.
Aktualne badania kliniczne socjalno-demograficznych i medycznych pobudek samobójczych oraz prób samobójczych zostały przeprowadzone przede wszystkim w celu ogólnego zrozumienia szczegółów związanych z samobójstwami, uzyskania nowych wskazówek w prewencji samobójstw, a w drugiej kolejności w celu odkrycia nowych aspektów leczenia tych przypadków. Dlatego zajmowano się analizą metod, motywów samobójstw, sposobów leczenia wdrożonych przez zespoły ratownictwa powietrznego. Wnioskujemy, że tzw. twarde albo pewne metody samobójcze prowadzą do śmierci lub poważnej utraty zdrowia w odróżnieniu od lekkich albo miękkich metoda samobójczych. Podsumowując, obecność listu pożegnalnego obserwowano częściej u samobójców niż u osób dokonujących tylko próby samobójstwa, co może być pomocne w prewencji aktów samobójczych.

MATERIAŁ I METODY

Przeanalizowano dane z akcji helikoptera ratunkowego od stycznia 2008 do grudnia 2011, śledząc protokoły DIVI oraz dane elektroniczne dotyczące parametrów związanych z samobójstwami. Zgromadzono dane odnośnie pory dnia, metod samobójczych, informacji o motywach działania, danych socjalno-demograficznych i wyników leczenia. Od stycznia 2008 do grudnia 2011 zarejestrowano łącznie 6140 wylotów śmigłowcem ratownictwa powietrznego. W tym przedziale czasowym odnotowano n=95 wylotów do nagłych stanów samobójczych. Wśród pacjentów 49,5% było płci żeńskiej, średnia wieku wynosiła M=49 lat (SD=17), a przedział wiekowy – między 16 a 94 lata. Średnia wieku mężczyzn wynosiła M=50 lat (SD=19). Siedemdziesiąt procent samobójstw zostało odnotowane w dużych miastach. Wszystkie informacje z 6140 akcji śmigłowca ratowniczego (DRF Luftrettung, Christoph 38) zostały udokumentowane i zarchiwowane w protokole DIVI (Deutsche interdisziplinaere Vereinigung fuer Intensiv-und Notfallmedizin) wersja 4.2. i w formie elektronicznej (MEDAT)
Do oszacowania stanu psychicznego osób z zaburzeniami przytomności użyto prostej skali Glasgow-Coma-Scale (GCS). W normalnym stanie przytomność wynosi GCS=15 punktów, osoby nieprzytomne otrzymują 3 punkty. Stany zaburzenia przytomności oszacowano na 8 punktów, rzadziej wymagały one zabezpieczenia górnych dróg oddechowych czyli intubacji i podłączenia pacjenta do respiratora [24].
Do opisania uszkodzeń ciała stanu zaawansowania zaburzenia zdrowotnego czy też stopnia zatrucia organizmu została zastosowana klasyfikacja NACA (The National Advisory Committe for Aeronautics) używana w medycynie ratunkowej. Po raz pierwszy zastosowano klasyfikację NACA do opisu zaburzeń zdrowia po wypadkach w aeronautyce [25]. Klasyfikacja ta ma siedem punktów. Zero oznacza osobę zdrową, siedem oznacza śmierć. W systemie ratowniczym liczba punktów trzy i cztery oznacza konieczność interwencji lekarza pogotowia ratunkowego. Jeden punkt oznacza stan niezagrażający życiu, bez konieczności interwencji ratowniczej. Osoby oszacowane na sześć punktów stanowią nagły wypadek z zaburzeniami krążeniowo-oddechowymi. Te osoby wymagają natychmiastowej pomocy, tj. reanimacji i intensywnej terapii w przypadku potrzeby przywrócenia krążenia podczas akcji ratowniczej.

WYNIKI

W oparciu o własne dane stwierdziliśmy, iż 9,5% n=9 spośród 95 pacjentów zamierzało uśmiercić siebie planując czyn samobójczy, 72% pacjentów (n=69) dokonało czynu samobójczego, ale nie zmarło. 20% wszystkich pacjentów (n=17) poniosło śmierć. Uwzględniając rozkład płci i wieku, okazało się, iż w rozpatrywanym przez nas przedziale czasowym taka sama liczba kobiet, jak i mężczyzn (binominalny test p=0,630) popełniła samobójstwo. Znaczne różnice występowały w rozkładzie wiekowym (x2=35,168, p=0,011; zobacz Ryc. 1)
Przyglądając się Tabeli 1 widzimy, iż większość samobójców lub osobników podejmujących próbę samobójczą była rozwiedziona, wiele osób miało potomstwo. Duża grupa osób była bezrobotna, tylko 21% miało zatrudnienie albo było na emeryturze (tab. 1).
Pora dnia nie odgrywała znaczącej roli w planowaniu samobójstw. 46% z 95 osób (n=44) próbowało albo dokonało samobójstwa między 7:00 a 12:00 w południe, do pozostałych osób wezwano śmigłowiec ratunkowy w godzinach między 12:00 a 21:00. 33,7%, n=32 osób dokonało czynu samobójczego pod wpływem alkoholu lub narkotyków. Oceniając stan pacjentów według skali NACA, ich stan zdrowia wynosił 5, to znaczy, iż wymagana była natychmiastowa interwencja medyczna. W skali GCS grupa pacjentów została oszacowana średnio na 9,8 pkt (SD=4,78;przedział 3−15). 35,8% pacjentów (n=34) zostało ocenionych na 8 pkt lub mniej. Na podstawie sprawozdania Diener i wsp. [24] w tych przypadkach stwierdzono poważny stan zagrożenia życia. Dodatkowo 16,8% (n=16) pacjentów musiało zostać zaintubowanych z powodu ostrego zaburzenia oddychania [25].
W przypadku 15,79% pacjentów w momencie przybycia ratowników służb powietrznych stwierdzono zgon. W przypadku 7,4% pacjentów (n=7) przeprowadzono akcję ratowniczą z reanimacją układu krążeniowo-oddechowego, która doprowadziła w 4,2% (n=4) do przywrócenia krążenia i oddychania. Całkowita liczba zgonów wynosiła 18,9% spośród wszystkich 95 pacjentów (n=17). Większość pacjentów, którzy przeżyli (n=73) została skierowana do szpitali w trybie natychmiastowym. Analizując zgłoszenia telefoniczne, stwierdzono, iż 9,5% osób (n=9) osobiście poinformowało centralę ratunkową, w 32,6% przypadków informacja została przekazana przez opiekunów albo pielęgniarki domowe, w 22,1% przypadków (n=21) przechodnie informowali służby ratunkowe, 17,9% (n=17) czynów zostało zgłoszonych przez innych przypadkowych ludzi.
Metody samobójcze stosowane w zależności od wieku osób ukazuje Tabela 2. Kobiety najczęściej spożywały środki chemiczne (t=-2,864;p=0,005). Broń palna czy broń biała oraz przedmioty ostre były używane bardzo rzadko. Żadna z kobiet nie użyła insuliny, nie rzuciła się pod jadący pojazd, nie stosowała tlenku węgla do popełnienia samobójstwa. Bardzo rzadko u obu płci dochodziło do użycia nielegalnych narkotyków, broni ręcznej i białej, strangulacji lub użycia innych ostrych przedmiotów. W porównaniu do kobiet 37,5% mężczyzn połykało lekarstwa, duża grupa − 22,9% (t=2,325;p=0,023) − dokonała strangulacji. U obojga płci w 7,37% przypadkach nie udało się rozpoznać przyczyny samobójstw ani metody zastosowanej przez samobójców (tab. 2).
W 37,9% wszystkich przypadków nie udało się uzyskać informacji o motywach postępowania (tab. 2; ryc. 3) 17,9% osób miało konflikty małżeńskie, 18,9% cierpiało z powodów zdrowotnych, a 3,2% miało problemy finansowe (ryc. 3). W dalszej kolejności 3,2% było bezrobotnych, a 21,1% miało potwierdzone problemy zdrowotne. W badanej grupie 9,5% (n=9) osób pozostawiło list pożegnalny, 88,4% nie napisało listu pożegnalnego, a w przypadku 2,1% (n=2) nie udało się stwierdzić, czy list pożegnalny został zniszczony, czy w ogóle istniał. W grupie osób, które skutecznie odebrały sobie życie 23,5% pozostawiło list pożegnalny, a w grupie osób, które próbowały samobójstwa tylko 5,8% (χ2=6,521;p=0,038). Wynika z tego, iż samobójcy pozostawiają częściej list pożegnalny w porównaniu z osobami próbującymi samobójstwa. Obecność partnera, męża czy żony nie miała wpływu na pozostawienie listu pożegnalnego (χ2=4,262;p=0,119). Biorąc pod uwagę czynniki socjalno-demograficzne czynów samobójczych lub prób samobójczych, nie zauważono zależności między stanem cywilnym (χ 2=0,172;p=0,982), obecnością potomstwa (χ2=3,229;p=0,358), posiadaniem pracy (χ2=2,538;p=0,468) lub innymi znanymi motywami (χ2=5,298;p=0,506). Jednakże statystyczna analiza czynników odgrywających rolę w dokonywaniu czynów samobójczych pozwala odnotować pewne prawidłowości. Do czynników mających wpływ na dokonanie samobójstwa (twardy czynnik) należą list pożegnalny, płeć, spożycie lekarstw, strangulacja (miękkie czynniki). Analiza ta ukazała, iż strangulacja była znaczącym czynnikiem wpływającym na popełnianie samobójstwa i często prowadziła do zgonu (OR=7,10;p=0,002 u 50% pacjentów). Spożycie lekarstw rzadko prowadziło do zgonu − tylko w 6,2% przypadków, lecz był to ważny czynnik dokonywania prób samobójczych (OR=0,15;p=0,005). Podczas analizy danych powinno uwzględniać się niemniej ważne, drugorzędowe zależności. Zauważono pewne kierunki w analizie statystycznej zależności płci i wyboru niektórych metod samobójstwa, niestety niemające wagi statystycznej. Kombinację takich faktów, jak pozostawienie listu pożegnalnego i płeć wzięto pod uwagę jako wskaźnik, tworząc ważny wzór (χ2=9,94;df=2;p=0,007) z Nagelkerkes R2=0,16. Zatem czynniki w tym połączeniu prowadzące statystycznie do samobójstwa, to list pożegnalny (OR=3.28;p=0,049) i płeć żeńska (OR=0,26;p=0,033). 44% (n=9) osób, które pozostawiły list pożegnalny dokonało samobójstwa w przeciwieństwie do 14% spośród n=84 osób, które nie pozostawiły listu pożegnalnego, ale dokonało samobójstwa. 27,8% kobiet spośród n=47 dokonało samobójstwa.

Dyskusja

W działalności ratownictwa powietrznego została wyodrębniona działalność ratownicza związana z akcjami samobójczymi, zarówno próbami, jak i dokonanymi samobójstwami. Celem analizy było przedstawienie zależności między czynnikami socjalno-demograficznymi, motywami czynów, wyborem metod samobójczych, okolicznościami akcji ratowniczych, aby uzyskać nowe informacje i poprawić prewencję samobójstw oraz postępowania z wypadkami samobójczymi. Okazało się, iż powietrzne służby ratownicze miały do czynienia z ostrymi stanami zagrożenia życia w ramach czynów samobójczych, w więcej niż jednej trzeciej przypadków ten ostry stan zaburzenia funkcji układu psychiczno-nerwowego wymagał natychmiastowego skierowania do szpitala. W 19% przypadków został stwierdzony zgon przez przybyłe służby ratownicze na miejsce zdarzenia. Zatem przedstawione wyniki dotyczą ciężkich przypadków.
Analizując dokładniej stosowane metody zauważamy, iż kobiety sięgają do przedawkowania lekarstw. W piśmiennictwie przedstawia się, że zarówno w próbach samobójczych, jak i dokonanych samobójstwach częściej nadużywają lekarstw osoby zatrudnione, płci żeńskiej w przeciwieństwie do mężczyzn [5]. W naszej grupie pacjentów wystąpiła większa zależność między różnicą płci a przedawkowaniem lekarstw i dokonaniem samobójstwa w porównaniu z danymi z piśmiennictwa. W literaturze fachowej opisane jest częstsze przedawkowanie środków narkotycznych niż nienarkotycznych, psychotropowych [5]. W opisywanych badaniach ani mężczyźni, ani kobiety nie nadużywali narkotyków, może dlatego, że środki te, w przeciwieństwie do innych krajów, w Niemczech nie mogą być nabyte legalnie. Pomijając spożywanie lekarstw przez mężczyzn, spośród innych metod często używaną metodą była strangulacja. Rozkład płci z uwzględnieniem poszczególnych stosowanych metod pokrywa się z danymi z piśmiennictwa, gdzie mężczyźni częściej się strangulują, skaczą z dużych wysokości albo rzucają się pod jadące pojazdy [5]. Podsumowując te badania, potwierdza się pogląd, iż kobiety sięgają do tzw. miękkich metod, jak przedawkowanie lekarstw [8], w przeciwieństwie do środków twardych, jak strangulacja występująca tylko w 10% przypadków [9]. Jednakże nasze badanie pokazało, że liczba zgonów wskutek strangulacji była wyższa niż w publikacji Schmitt i wsp. [9]. Udowodniono niską skuteczność metody przedawkowania narkotyków w próbie odebrania sobie życia .
W literaturze fachowej istnieje niewiele informacji dotyczących pobudek prowadzących do samobójstw. Wynika to z faktu, iż większość samobójców nie ujawnia swoich pobudek samobójczych. W przypadkach sygnalizowania pobudek samobójczych najczęściej wymieniano przyczyny psychiczne, zdrowotne albo problemy partnerskie. Wcześniej publikowane wyniki badań opisywały najczęściej występującą osobowość samobójczą jako osobę zamkniętą w sobie (uciekającą od trudnych sytuacji, doświadczeń nie do zniesienia, pragnącą odciążenia, zdjęcia ciężaru etc.). Często te motywy pozostawały w ścisłym związku relacjami międzyludzkimi „wołania o pomoc” lub chęć odciążenia rodziny i przyjaciół etc. Rzadko używano samobójstwa do wyrażenia gniewu, agresji, manipulacji czy czynu karzącego. Nieoczekiwane rzadko występowały takie motywy samobójstw, jak problemy finansowe czy bezrobocie. Uwagę zwraca wysoka liczba osób zdrowych bez psychicznych zaburzeń, nie zostało to jednak głębiej przeanalizowane. W niemieckojęzycznej analizie z szerokim wachlarzem porównań chorób psychicznych i problemów zdrowotnych wykazano jasno, że w Saksonii, gdzie przeprowadzono te badania kliniczne, odkryto znaczną liczbę ciężkich zachorowań [26]. To może być powodem wyższej niż zwykła średnia samobójstw lub prób samobójczych związanych z problemami zdrowotnymi. Możliwe, że w tym przypadku odgrywa także ważną rolę brak pozytywnych impulsów, planów życiowych. Na przykład na obszarze Saksonii odnotowano większą liczbę przypadków w rejonach niżej rozwiniętych ekonomicznie, biedniejszych. W 2007 w miejscowości Döbeln odnotowano wyższą liczbę zgonów samobójczych, 20,2 na 100 000 mieszkańców niż na innych obszarach Niemiec. W porównaniu do ogółu, liczba ta była wyższa w Dreźnie [1]. Dodatkowo liczba samobójstw w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej była na owe czasy najwyższa na świecie, co można w pewnym stopniu wyjaśnić sytuacją polityczną i jej wpływem na sytuację ekonomiczną i społeczną państwa. Jednak od początku XIX wieku (zatem przed powstaniem Niemieckiej Republiki Demokratycznej) w dokumentacji badań statystycznych notowano wyższą niż średnia krajowa liczbę samobójstw na obszarze dzisiejszej Saksonii i Turyngii. Źródłem może być podział na tle przynależności religijnej katolickiej i protestanckiej, co mogło stanowić przyczynę konfliktów na tym obszarze [27]. Jednakże wyjaśnienie pozytywnych wpływów uwarunkowań i perspektyw życiowych na skłonności samobójcze wymaga dalszych analiz w ramach większych badań klinicznych. W konsekwencji większa liczba nowych badań szczególnie dotycząca wywiadów z osobami z zamiarami samobójczymi bezpośrednio po dokonaniu próby samobójczej w porównaniu z grupą kontrolną zdrowej populacji pomogłaby głębiej przeanalizować te problemy. W dalszym kontekście czynnikiem odgrywającym ważną rolę są uwarunkowania socjalno-demograficzne poszczególnych krajów, które należy uwzględnić przy analizie. Przypuszczamy, iż można byłoby wyszczególnić i połączyć niektóre fakty.
Wracając do istniejących listów pożegnalnych okazało się, iż spotyka się je bardzo rzadko. Zauważyliśmy, iż w przypadkach dokonanych samobójstw częstość pozostawienia listów pożegnalnych jest wyższa niż w przypadku prób samobójczych. Osoby pozostające w związkach partnerskich czy mające potomstwo nie pozostawiają listów pożegnalnych częściej niż inni. Nie spostrzegliśmy różnic w próbach samobójczych i samobójstwach między osobami posiadającymi potomstwo albo bez potomstwa oraz będącymi w związkach lub żyjących samotnie. Status rodzinny nie miał wpływu na podejmowaną decyzję o samobójstwie. To stwierdzenie jest zaskoczeniem, ponieważ powszechnie przyjmuje się, iż partnerstwo, posiadanie potomstwa umacniają osobowość. Forkmann i wsp. twierdzą, że małżeństwo, obecność partnera, obecność potomstwa są czynnikami zmniejszającymi liczbę samobójstw [28]. To jeszcze raz potwierdza, iż nie znaleziono do tej pory logicznych przyczyn, które mogłyby wpłynąć na zmianę decyzji samobójców. Znalezienie tych logicznych powiązań byłoby ważne dla członków rodziny, jak i w celu polepszenia zrozumienia odbywających się procesów. Obok listu pożegnalnego, płeć była ważnym czynnikiem wpływającym na samobójstwa czy próby samobójcze. Niestety nie można jasno określić czy płeć, czy pobudki samobójcze mają większy wpływ na dokonanie tego czynu. Niezależnie od rozkładu płci, równa liczba kobiet i mężczyzn próbowała samobójstwa w określonym przez nas okresie czasowym. W piśmiennictwie podaje się informacje o większej liczbie kobiet niż mężczyzn decydujących się na ten krok [30]. Jednakże we Wschodnich Niemczech zaobserwowano wyższą liczbę mężczyzn w grupie wiekowej 25−50 lat, a w Saksonii nawet prawie pół miliona więcej niż kobiet.
Istnieje wiele publikacji, które potwierdzają większą statystycznie liczbę żeńskich samobójstw w stosunku do podziału płci. Biorąc pod uwagę naszą populację samobójców, zauważyliśmy znaczne różnice wiekowe. W międzynarodowych publikacjach stwierdzono, iż najwyższa częstotliwość samobójstw występuje między 15. a 24. rokiem życia, a najwyższy odsetek samobójstw − u kobiet między 15. a 24. rokiem życia. Ten pogląd nie znalazł odzwierciedlenia w badanej przez nas populacji. Biorąc pod uwagę wpływy środowiskowe, największą liczbę samobójstw odnotowano pomiędzy 50. a 60. rokiem życia (15,88%) podczas gdy 6% samobójców w roku 2012 miało około 25 lat [29]. Te dane odzwierciedlają wpływ czynników lokalnych (Wschodnie Niemcy, słabsze ekonomicznie z dużymi różnicami w przedziałach wiekowych), co różniło je od danych ze źródeł międzynarodowych dotyczących rozkładu wiekowego i płci.
Bhattacharya i wsp. stwierdzili, iż istnieje ścisły związek między śmiertelnością samobójców a wiekiem oraz płcią samobójców [4]. Fatalne w skutkach próby samobójcze odnotowano u mężczyzn między 45. a 54. rokiem życia, a u kobiet między 65. a 74. rokiem życia. W Niemczech śmiertelność w przedziale wiekowym od 15 do 19 lat sięga 2,1% u kobiet i 6,2% u mężczyzn na 100 000 ludności i wzrasta do 17,9% a nawet do 48,7% na 100 000 w przedziale wiekowym 85-latków i starszych [1]. Na tej podstawie można wnioskować, iż czyny samobójcze u osób starszych, szczególnie mężczyzn są fatalne w skutkach „bliżej samobójstw niż prób samobójczych”[6, 7].
Te wnioski odpowiadają naszym spostrzeżeniom uczynionym na podstawie skompletowanych danych z akcji ratowniczych wraz z danymi o zastosowanej terapii. Należy jednak podkreślić, iż nasz projekt jest pierwszym badaniem pilotażowym dotyczącym tego tematu, poruszającym jednocześnie problem metod działania osób, listów pożegnalnych i sytuacji rodzinnej. Ponieważ w analizie wszystkich misji lotniczych w ramach badań dwuletnich uzyskano stosunkowo mało informacji, postanowiliśmy rozszerzyć pole badań na obszerniejszy przedział czasowy. Mimo wszystko, po przeanalizowaniu wszystkich misji powietrznych, udało się uzyskać kilka reprezentatywnych danych dotyczących tego tematu. Z badań klinicznych zostały wyłączone osoby popełniające czyn samobójczy i mające niewielkie obrażenia. W ten sposób udało się uzyskać małą, ale reprezentatywną grupę o stosunkowo poważnych obrażeniach wskutek czynów samobójczych. W oparciu o nasze rezultaty, można stwierdzić, iż dla celów klinicznych ważny jest trening zespołu ratowniczego, aby uzyskać odpowiedni poziom fachowości i opanować określone schematy postępowania w konfrontacji z samobójstwem. Powietrzny zespół ratowniczy jest wyspecjalizowany w udzielaniu pomocy w nagłych stanach zagrożenia życia. Są to anestezjolodzy, chirurdzy urazowi etc. Schematy postępowania w nagłych stanach zagrożenia życia również w przypadku samobójstw są rutynowe. Jednakże często bezpośrednia konfrontacja z czynem samobójczym przysparza służbom ratowniczym pierwszego kontaktu dodatkowe trudności. W tym wypadku potrzebni są specjaliści szkoleni w tym kierunku, w optymalnym układzie opiekujący się również ratownikami. W przypadku reakcji czy problemów psychicznych po akcjach ratowniczych stosuje się na przykład model terapii „BELLA” czy pomocy służbom ratowniczym. Ten model składa się z 5 filarów:
• Spotkania ratowników
• Stworzenie kontaktu z potrzebującymi pomocy
• Rozpracowanie problemu
• Odtworzenie problemu
• Dołączenie pomocy z zewnątrz
Przygotowując grupy ratownicze do działań w takich sytuacjach, należy podkreślić wagę szybkiego udzielenia wsparcia psychologicznego, na przykład przez kontakt z „grupą interwencyjną w stanach kryzysu psychicznego” (KIT).
Zespół KIT ma za zadanie zajmować się bliskimi czy przyjaciółmi samobójców, ale powinien uwzględnić także stan psychiczny ratowników biorących udział w takich akcjach. Ważne jest, by pomoc taka została zaproponowana bezpośrednio po wydarzeniu, zanim ostry stan zaburzeń psychicznych się rozwinie, czyli w ramach prewencji. Specjalnie szkoleni pracownicy w stanach „kryzysowych” są informowani przez centralę ratunkową albo przez zawodową straż pożarną czy policję. Pracownicy ci są zrzeszeni w organizacji ochotniczej i prowadzą działalność nieodpłatnie.
Reasumując, można stwierdzić, że powietrzne misje ratownicze dotyczą stosunkowo często wypadków samobójczych. Co potwierdza nie tylko potrzebę prewencji samobójstw, ale także wagę potrzeby szkolenia służb ratowniczych zarówno powietrznych, jak i w centrach ratunkowych i wyczulania na problem samobójstw.

Piśmiennictwo

1. 1. Döring, G, Grégorie S, Joos-Körtje A, Meurer S,
Sobania N. Zwischen. Selbstzerstörung und Lebensfreude. Hinweise für die Suizidprävention bei jungen Menschen. Kirchheim: Hertle, 2002.
2. Pajonk FG, Gruenberg KAS, Moecke H, Naber D. Suicides and suicide attempts in emergency medicine. CRISIS 2002;.23(2):68−73.
3. Schmidtke A, Weinacker B. Suizidalität in der Bundesrepublik und den einzelnen Bundesländern: Situation und Trends. Suizidprophylaxe 1994;21(1):4−16.
4. Bhattacharya AK, Bhattacharjee S, Chattopadhyay S,
Roy P, Kanji D, Singh OP. Deliberate self-harm: A search for distinct group of suicide. Indian J Psychol Med 2011;33(2):182−187.
5. Michel K, Wyss K, Frey, C, Valach L. An exercise in improving suicide reporting in print media. CRISIS 2000;21(2):71−79.
6. Erlemeier N. Suicidal behavior in the aged. Zeitschrift für Gerontologie 1987;21(5):267−276.
7. Haberhauer G, Fries W. Epidemiology of attempted suicide. Zeitschrift für die gesamte innere Medizin und ihre Grenzgebiete 1991;46(17):654−656.
8. Schmidtke A, Bille-Brahe U, DeLeo D et al. Attempted suicide in Europe: rates, trends and sociodemographic characteristics of suicide attempters during the period 1989–1992. Results of the WHO/EURO Multicentre Study on Parasuicide. Acta Psychiatr Scand 1996;93(5):327−338.
9. Schmitt W, Mundt C. Differential typology among patients with hard and soft suicide methods. Psych Psychiatric Epid 1988;23(4):207−216.
9. Gatelet R, Hardy P, Bungener C. “Suicidal intentions”: literature review and perspectives. L’Encephale 2012;38(2):118−125.
10. Skogman K, Öjehagen A. Motives for Suicide Attempts–the Views of the Patients. Archi Suicide Res 2003;7(3):193−206.
11. Canetto SS. 6 Gender and Suicide in the Elderly. Suicide Life-Threat 1992;22(1):80−97.
12. Lester D, Wood P, Williams C, Haines J. Motives for suicide—a study of Australian suicide notes. CRISIS 2004;25(1):33−34.
13. Canetto SS, Lester D. Love and achievement motives in women’s and men’s suicide notes. J Psychol 2002;136(5):573−576.
14. Shiratori Y, Tachikawa H, Nemoto K., Endo G, Aiba, M,
Matsui Y, Asada T. Network analysis for motives in suicide cases: A cross-sectional study. Psychiatr Clin Neuroscien 2014;68(4):299−307.
15. Scoliers G, Portzky G, van Heeringen K, Audenaert K. Sociodemographic and psychopathological risk factors for repetition of attempted suicide: a 5-year follow-up study. Arch Suicide Res 2009;13(3):201−213.
16. Jacobson C, Batejan K, Kleinman M, Gould M. Reasons for attempting suicide among a community sample of adolescents. Suicide Life-Threat 2013;43(6):646−662.
17. Paraschakis A, Michopoulos I, Douzenis A, Christodoulou C, Koutsaftis F, Lykouras L. Differences between suicide victims who leave notes and those who do not: A 2-year study in Greece. CRISIS 2012;33(6):344.
18. Haines J, Williams CL, Lester D. The characteristics of those who do and do not leave suicide notes: Is the method of residuals valid? OMEGA-J Death Dying 2011;63(1):79−94.
19. Tewksbury R, Suresh G, Holmes, RM. Factors related to suicide via firearms and hanging and leaving of suicide notes. IJMH 2010;9(1):40−49.
20. Cerel J, Moore M, Brown MM, Venne J, Brown SL. Who Leaves Suicide Notes? A Six-Year Population-Based Study. Suicide Life-Threat 2014;44(6).
21. Callanan VJ, Davis MS. A comparison of suicide note writers with suicides who did not leave notes. Suicide Life-Threat 2009;39(5):558−568.
22. Shakeri A, Jafarizadeh F. The reasons for successful suicides in Fars province. J Mazand Univers Med Sciences 2012;23(97):271−275.
23. Diener HC, Putzki N. Leitlinien für Diagnostik und Therapie in der Neurologie. Stuttgart: Thieme, 2008.
24. Weiss M, Bernoulli L, Zollinger A. The NACA scale. Construct and predictive validity of the NACA scale for prehospital severity rating in trauma patients. Der Anaesthesist, 2001;50(3):150−154.
25. Barmer Gesundheitskasse. Barmer Gesundheitsreport 2009. Psychische Gesundheit und psychische Belastungen. Wuppertal, Barmer, 2009. http://www.haward.de/cms_pdf/2009__Gesundheitsreport.pdf
26. Grashoff U. „In einem Anfall von Depression…“. Selbsttötungen in der DDR. Ch. Links Verlag, 2010.
27. Forkmann T, Brähler E, Gauggel S, Glaesmer H. Prevalence of suicidal ideation and related risk factors in the German general population. The Journal of Nervous and Mental Disease 2012;200(5):401−405.
28. Statistisches Landesamt des Freistaates Sachsen. (2014). Bevölkerung im Freistaat Sachsen. http://www.statistik.sachsen.de/download/010_GB-Bev/ Tabellen_nach_Zensus.pdf [04.02.2015).
29. Salib E, Tadros G. High female suicide rates: ecological fallacy or sad reality?. Brit J Psychiatr 2007;190(3):273−274.

Adres do korespondencji:
Katja Petrowski
Technische Universität Dresden
University Hospital Carl Gustav Carus
Department of Psychotherapy and Psychosomatic Medicine
Fetscherstraße 74
01307 Dresden, Germany
e-mail: katja.petrowski@tu-dresden.de

Nadesłano: 25.08.2016
Zaakceptowano: 20.09.2016
[:en]Jaroslaw Pyrc 1, Mark Frank 2,3, Jörg Braun 3, Ulf Aschenbrenner 3, Julia Pietschmann 4, Kerstin Weidner 4, Katja Petrowski 4*
1 University Center for Orthopaedics and Traumatology University Medicine Carl Gustav Carus Dresden, Germany
2 City Hospital Görlitz, Department of Emergency Medicine, Görlitz, Germany
3 German Air Rescue (DRF-Luftrettung) Air Rescue Base Dresden, Germany
4 Technische Universität Dresden, University Hospital Carl Gustav Carus, Department of Psychotherapy and Psychosomatic Medicine, Dresden, Germany

Abstract

Introduction: Psychiatric emergencies and suicides have increased and are the third-most-frequent reasons for air rescue service. Therefore, the circumstances surrounding the rescue missions in suicides and parasuicides are important.
The aim: The aim of retrospective study were circumstances the rescue missions by suicide or attempted suicide of the rescue helicopter Christoph 38 from Air Resue Base Dresden, Germany.
Material and methods: The rescue missions by the air ambulance between January 2008 and December 2011 were analyzed by examining the DIVI-rescue-mission-minutes and the electronic data in regard to several suicide-related variables. Timing, suicidal methods and information about the motive, socio-demographic data and outcomes of medical treatment were collected.
Results: 3.11% of the observed 3,051 air rescue missions were connected with parasuicides (49.5 % female; mean age 49 years). In 9.5% the patients themselves had called emergency. For 37.9% there was no information available regarding the motive. The ingestion of medication was the method most frequented (women: 66.6%, men: 37.5%). 15 individuals had already succumbed to death before the arrival of the emergency rescue helicopter. Method, gender and leaving a suicide note back behind is a good predictor for the completion of a suicide. However, partnership and having children did not distinguish the suicide behavior.
Conclusions: Concluding, it can be stated that, on the whole, the air rescue missions deal with a relatively high number of patients who commit or attempt suicide. This does not only show the general need for preventive measures in respect to suicide but also the necessity for the training of the rescue mission and control center personnel.

INTRODUCTION

Psychiatric emergencies have significantly increased in the recent years exceeding the limit of 10,000 cases in 2010 [1]. In addition, suicide and parasuicide are the third-most frequent reasons for air rescue service being called [2]. To prevent or medically intervene adequately at the sight the medical situation, the committed methods and motives for suicide as well as the sociodemographic specificities have to be known such as age, gender, marital status and employment status. Looking at the suicide rates, a co-variation of age and gender was detected [3]. The highest suicide rate was found in the age group of the 15-24-year-olds in both genders, among which the women reached the absolutely peak. The suicide attempts lead to death in 12.2% of the cases which strongly dependeds on age and gender [4]. The suicide mortality in females totaled 5.7% compared to 17.4% in males, which leads to more suicide attempts in female than male individuals [1,5]. In the group of the 15-19-year-olds, the mortality rate is relatively low with 2.1% in women respectively 6.2% in men, compared to the 85 year-and-older- group with 17.9% in women or rather 68.7% in men. However, suicide as the cause of death is higher in young adults compared to the older age groups as for young adults illness-related mortality is generally very low. In addition, suicide attempts by older as well as male individuals were more closely connected to death and, therefore, more often resulted in suicide rather than just self-harm with suicidal intent [6,7]. In sum, the differences between the genders diminished with advancing age. There were gender differences in regard to the methods employed in attempted suicide in Europe. Men more frequently resorted to alcohol, pesticides and solvents, cuts and strangulation; they more frequently jumped from great heights or threw themselves in front of a moving object whereas women e.g. more frequently attempted to drown themselves [5,8]. Overdosing on medication was internationally by far the most frequently employed method in parasuicides, the non-fatal, self-threatening actions which was employed more often by women (84%) than by men (73%) [5]. For the medication psychotropic substances proved to be the most frequently used substances in overdosing (71%) followed by non-narcotic analgesia (33%) [5]. These percentages were higher than in previous studies e.g. [8], which may have been due to differences in how records were kept. A combination of methods was used in about half of the cases [5,8]. Women foremost chose so called “soft” methods such as overdosing on medication [8]. Suicide-related ill effects stemming from so called ”hard” methods such as strangulation occurred in only about 10% of the cases [9]. Here, various authors employed the terms “hard“ and “soft“ differently, hence, herbicidal poisoning might be called both “soft“ as well as “hard“.
The motives of suicidal behavior were investigated in two different ways. On the one hand questionnaires were used that evaluate the suicide motives by patients after a suicide or with high suicidal intent. On the other hand suicide notes that are left behind were analyzed for motives. The analysis of suicide notes is the most reliable, but also the most difficult approach. There are only a few data just recently published about the motives of suicidal behavior using suicide notes. A review about suicide and attempted suicide in France shows that the most frequently mentioned intentions are of an intrapersonal type (desire to escape from situations felt as unbearable or to experience a feeling of liberation etc.) [10]. Often, intrapersonal types of motives are mixed with interpersonal intentions (a “cry for help“, relieving family and friends of a burden etc.). Rarely, however, does a suicide attempt have an aggressive, manipulative, or punitive intent [11]. In general more romantic problems than school or work achievement problems are mentioned in the suicide letters without any sex differences. Therefore, the results challenge the theory that intimate relationship problems are suicide motives only for women [12]. However, Lester et al [13] identified differences both by sex and by age. Women were significantly more likely to have to escape from unbearable pain as a motive in their suicides but, contrary to myth, were significantly less likely to have love and romantic problems as a precipitant [14]. Furthermore women less often suffered from problems of business struggling, unemployment or debt than men did [15]. Altogether, women more often give reasons for their motives [10, 16]. Reasons for suicides among older people were more often seeking escape from pain and less often being furious with others, and they were less likely to be suffering from love and romantic problems [12]. This confirms previous studies which have also found that intrapsychic problems rather than interpersonal problems motivate the suicides of older people [13]. Shiratori et al. [15] showed that adults aged 40-64 years presented higher rates of business struggling and debt, whereas individuals over 64 years old were significantly more afflicted with stress from physical illness. Considering age, the most frequent reason for the suicidal attempts by young adults is the desire to free themselves from a terrible mental anguish [17, 16] or to escape from an impossible situation [17]. But also conflicts in relationships and worries about the academic future are major problems for young adults [15]. This study also showed that in most cases suicide victims suffered from health problems, followed by economic and livelihood problems. Those who leave suicidal notes behind mostly died by violent means (e.g. hanging or shooting) and less frequently suffered from a psychiatric illness than suicide victims who did not write a note [18]. Beyond that, note writers more often were involved into interpersonal conflicts [19] and were likely to be older [20] than non-note writers. Although a recent study could not find any differences concerning demographics or circumstances of the suicide between those who left behind a note and those who did not [21], note writers seem to be more likely to have lived alone and have made prior suicide threats [22]. Examining motives of suicide by asking the victims’ relatives showed that the most common etiology for suicide was mental disorder [23].
The data obtained thus far attest the significance and the sensitivity of this matter and emphasize the importance of more extensive investigations.
In the present study, the sociodemographic as well as medical cases of suicides or attempted suicides were to be analyzed comprehensively in the framework of the air rescue missions. The aim was to obtain an overview of the circumstances surrounding the suicides to gain new insights for the prevention of suicides/attempted suicides or rather the treatment of suicidality on the whole. Therefore, the methods, the motives and the followed medical situation are investigated. It can be proposed that the so called “hard” methods might rather lead to serious medical condition or death compared to the “soft” methods. In addition, the presence of suicidal notes might be followed more often by a completed suicide since more time and detailed reasoning might have taken place before the suicidal act.

MATERIAL AND METHODS

The rescue missions by the air ambulance between January 2008 and December 2011 were analyzed by examining the DIVI-rescue-mission-minutes and the electronic data in regard to several suicide-related variables. Timing, suicidal methods and information about the motive, socio-demographic data and outcomes of medical treatment were collected. The primary rescue helicopter flew a total of 6140 rescue missions during January 2008 to December 2011. In this period N = 95 cases of suicide-related emergency calls were investigated. 49.5% of the patients were female, the mean age was M =49 years (SD = 17) with an age range of 16 to 94. The mean age of the male patients was M =50 years (SD =19). Seventy percent of the suicide patients were located in a larger city. The 6140 rescue missions by the air ambulance (Rettungshubschrauber, DRF Luftrettung, gemeinnützige AG®, Christoph 38) were recorded via the DIVI – rescue mission report (Deutsche interdisziplinäre Vereinigung für Intensiv- und Notfallmedizin) (Vers. 4.2) as well as electronically (MEDAT ®). The Glasgow-Coma-Scale (GCS) is a simple scale for the evaluation of impaired consciousness. The maximal points on the Glasgow-Coma-Scale are 15 (full consciousness), the minimum is 3 points (deep coma). Eight points or less indicate a very strong impairment of consciousness and life-threatening breathing difficulties so that, with a GCS of 8 or less, endotracheal intubation must be considered [24].
The National Advisory Committee for Aeronautics (NACA)-Scheme is a so called scoring-system for the description of the severity of injuries, illness, or poisoning in (emergency-) medicine. Originally, it was developed by the NACA [25] in reference to accidents in aviation. The scale ranges from 0 to 7, where 0 depicts no injuries and 7 depicts death. In the rescue service, evaluations of NACA 3, but at the latest of NACA 4, are ordinarily understood to indicate the need for an emergency physician. 1 means that there is only minor impairment not necessitating medical intervention. In contrast, a 6 indicates breathing- and/or circulatory failure or rather the need for reanimation.

RESULTS

Based on the self-report data 9.5% (n = 9) of the 95 patients who were related to suicide or attempted suicide had intended to take their own lives, 72% of the patients (n = 69) attempted to take their own lives but did not succeed, and 20% of the patients (n = 17) succeeded in taking their own lives. Assessing the gender and age distribution it becomes evident that an equal number of men and women attempted suicide during the investigated time period (binominal test p = 0.630). There were significant age differences between men and women (χ 2 = 35.168, p = 0.011) (Fig. 1).
Concerning the family status as shown in Table 1 most of the patients attempting or committing suicide were divorced, followed by patients that were married. Most of the patients with attempted or committed suicide had children. Most of them were unemployed but also 21% of the patients were employed or retired.
The time of day did not play a significant role in respect to the suicide patients. 46% out of 95 patients (n = 44) committed or attempted suicide between 7:00 AM and 12:00 PM. For the other patients, the alert came in between 12:00 PM and 9:00 PM. 33.7% of the patients (n = 32 patients) completed the act while under the influence of alcohol or drugs. The NACA Score showed a mean of M = 5.05 (SD = 3.79), which constitutes an acute threat to life. The Glasgow-Coma-Scale (GCS) showed a mean of M = 9.82 (SD = 4.78; range of 3-15). 35.8% of the patients (n = 34 patients) showed a GCS of 8 points or less. According to Diener et al [24], a strong functional impairment must be expected at such low values [25]. In addition, 16.8% of the patients (n = 16 patients) had to be intubated due to the danger of life-threatening breathing impairment. 15.79% of the patients (n = 15) had already succumbed to death before the rescue service arrived. Another 7.4% patients (n = 7 patients) were also treated with cardiopulmonary reanimation measures during the course of the mission, 4.2% (n = 4 patients) of whom showed a return of spontaneous circulation (ROSC). Consequently, the number of fatalities in the patient amounted to 18.95% out of 95 patients (n = 17). Most of the surviving patients (n = 73) had to be evacuated to a hospital. Concerning the emergency phone call 9.5% of the patients (n = 9 patients) made the emergency phone call by themselves, in 17.9% (n = 17 patients) the relatives, in 32.6% (n = 91 patients) a caretaker/nurse, in 22.1% (n = 21 patients) a bystander, and in 17.9% of the cases (n = 17) other individuals called the emergency. As shown in Table II the methods used for carrying out the suicide or rather the attempted suicide differed and depended on the gender of the patients (Fig. 2). In women, the ingestion of medication was the most frequently used method (t = -2.864, p = 0.005). Firearms and stabbing weapons/cutting tools were used only seldom. None of the women chose insulin, the public traffic, or carbon monoxide. Only in extremely rare cases patients used illegal narcotic substances, handguns, strangulation, or stabbing weapons/cutting tools. In contrast in male patients the ingestion of medication was used as a method in 37.5% of the cases, the second most frequently used method was strangulation with 22.9% (t = 2.325, p = 0.023). For both genders in 7.37%, the method used for the suicide or rather the attempted suicide could not be fully identified.
In 37.9%, there was no information about the motive (Table 2, Fig. 3). 17.9% claimed partnership problems, 18.9% suffered health problems, and 3.2% had financial problems (Fig. 3). Furthermore, unemployment was named by 3.2%, and 21.1% stated they were having psychological problems. In the present sample, 9.5% of the patients (n = 9) left behind a farewell letter. The majority of 88.4% did not draw up such a letter (n = 84). As for the remaining 2.1% (n = 2), it is uncertain whether such a letter existed. In the sample with suicide note 23.5% of the patients that committed the suicide and 5.8% of the patients that attempted a suicide (χ ² = 6.521, p = 0.038) wrote a note. Therefore, patients that committed the suicide more often wrote a suicide note compared to the patients with attempted suicide. However, the existence of a partner, husband or wife is independent of leaving a suicide note behind (χ ² = 4,262 p = 0,119). When the different sociodemographic variables were compared between the patients with attempted and committed suicide there were no significant differences concerning family status (χ ² = 0.172; p = 0.982), having children (χ ² = 3.229; p = 0.358), being employed (χ ² = 2.538; p = 0.468) or motive (χ ² = 5.298 p = 0.506). However, a logistic regression for the prediction of the committed suicide could account for specific criteria. In order to be able to predict the committing of the suicide (dependent variable), the suicide note, the gender, the ingestion of medication, and strangulation (independent variable) were accepted into the analyses. They showed that strangulation was a significant prediction for the committing of the suicide and frequently led to death (OR = 7.10; p = 0.002; in 50% of the patients). Even though the ingestion of medication rarely led to death (in 6.25% of the cases), it still was a significant predictor for the committing of the suicide (OR = 0.15; p = 0.005). Nevertheless, the redundancy effect must be taken into account in these analyses. As there is a gender difference in the preference for certain methods, the variance clarification for the suicide methods was reduced by gender. Moreover, the existence of a suicide note and the gender of the patients were taken into consideration as predictors, which created a significant model (χ² = 9.94; df = 2; p = 0.007) with Nagelkerkes R² = 0.16. In this way, the predictors made a significant moderate contribution to the prediction of a committed suicide: leaving behind a suicide note (OR = 3.28; p = 0.049) and female gender (OR = 0.26; p = 0.033). 44% (n = 9 patients) who left behind a suicide note carried out the suicide, and only 14% who left behind no suicide note (n = 84 patients) also carried out the suicide. 27.8% of the women (n = 47 patients) succeeded in committing suicide.

DISCUSSION

In the framework of the air rescue missions, the present study is an analysis of the conditions related to suicides and attempted suicides. The aim is to obtain an overview of the sociodemography, the motives, the chosen methods, and the rescue mission circumstances in order to gain new insights for the prevention of suicides/suicide attempts or rather for dealing with suicidality. In respect to the medical circumstances, they show that merely the more severe medical cases of the suicides were included in the recruitment of the air rescue missions. Therefore, all of the here mentioned suicide cases found themselves in an acute, life-threatening situation, where more than one-third showed severely impaired brain function and most of them had to be transferred to the hospital. Altogether, 19% of the patients had already succumbed to death before the rescue service arrived. Therefore, the presented results are based on the severe cases. Looking closer at the used method women mostly resort to overdosing on medication. Internationally, it also showed that overdosing on medication is the by far most frequently employed method in suicides and suicide attempts and chosen more frequently by women than by men [5]. In the present study, a stronger gender effect toward overdosing on medication as a means for committing suicide could be seen than in the international studies. In an international comparison, it showed that overdosing on psychotropic narcotic substances occurred more frequently than on non-narcotic analgesia [5]. Yet in the present study neither men nor women used narcotics possibly since they can only be purchased illegally, in contrast to other countries. Aside of the ingestion of medication in men, the present study found strangulation, among others, to be a frequently used method. This gender specificity agrees with the internationally published results, in which men frequently chose strangulation, jumped from great heights, or threw themselves in front of a moving object [5]. In summary, this study verifies that women mostly resort so called “soft“ methods such as overdosing on medication [8] whereas suicide-related cases of illness attributable to “hard“ methods such as strangulation occur in only 10% of the cases [9]. Nevertheless, in the present study, the mortality figures found in respect to strangulation were even higher than those published by [9]. Moreover, the low effectiveness of overdosing on medication as a suicide method could be shown.Concerning the motives for suicide only a few studies investigated the motives of suicidal patients. However, the majority of the present patients did not specify specific motives for their suicide. In the cases in which the cause for the suicide was verbalized, most of the patients gave psychological, health, or partnership problems as reasons. In former published studies it also showed that the most frequently mentioned intention for a suicide was of an intrapersonal type (escape from situations experienced as intolerable, desire for relief etc.). Often, these motives were related to interpersonal intentions, e.g. “a call for help“ or wanting to relieve family and friends of a burden etc. [16]. Rarely was the suicide meant as an expression of aggressive, manipulative, or punitive actions. It came as unexpected that financial problems and unemployment were mentioned as reasons only in very rare cases. The high rate of health and psychological problems was of special interest to this study as such motives had thus far not been found. In a Germany-wide comparison regarding the rate of psychological illness and health problems it became evident that the state Saxony in which the investigation took place was bearing the heaviest load concerning illness [26]. This might perhaps explain the higher than average number of suicides or rather attempted suicides based on health issues in Saxony. Possibly, the lack of positive life perspectives may play a role here, too. For example, there were very high death rates recorded in the structurally poorer rural areas of Saxony (2007: the Döbeln district had the highest death rate with 20.2 suicides per 100,000 inhabitants in any German district) whereas these figures were markedly lower in large cities such as Dresden [1]. In addition, the suicide rates in the former German Democratic Republic (GDR) were at times already the highest in the world, which can only partially be attributed to the political system and its influence on the social and economic structures of the country. Ever since the beginning of regular statistics in the 19th century, long before the GDR was founded, there were above average suicide rates recorded in the area of today’s Saxony and Thuringia, possibly caused by the status of the two states as the geographical intersecting point of Catholicism and Protestantism, whose denominational conflicts may have left their mark on local milieus [27]. However, future research will be needed to clarify the impact of positive life perspectives on suicidal tendencies. Furthermore, a more consecutive study has to be investigated in which all patients with a suicide attempt and without suicide note should be questioned immediately after the incident in order to have a more complete picture. Furthermore, the different social-economic situations in the respective countries as influencing factor should be investigated and compared as well. Therefore, socio-economic specificities might possibly be identified. In regard to the existence of a suicide note it clearly showed that such a letter was drawn up only rarely. However, patients with completed suicides more often left a suicide note behind. The patients in a partnership or with children do not leave a suicide note more often back behind. In addition, there were no differences in attempted and committed suicide in respect to with/without partner or with/without children. The family situation did not influence the decision or did not raise doubts concerning the suicide. These results were unexpected since one would assume that children or the partner would be a cause for doubts. In patients with suicidal ideation being married, living with a partner and having children reported less suicidal ideation [28]. However, it also shows that no logical considerations and evaluation of the situation could stop the patient from taking their own life. For the clinical practice and the families left behind it might be a relevant and helpful finding in order to understand or process such an action of their partner or parent.
Aside of the suicide note, the gender was an important indicator whether the suicide would succeed or not. It became evident that women much less succeeded in committing suicide than men did. So the gender, the suicide note, and the suicide method are good predictors for a committed suicide. Nonetheless, it cannot be distinctly differentiated whether the gender or the chosen suicide method has the greater effect since redundancy effects cannot be ruled out. Independent of the gender distribution of committed suicide, an equal number of men as well as women attempted suicide within the investigated time period. In the literature a higher rate of female suicides compared to male was found [30]. Generally in Germany we do have a slightly higher percentage of women than men (2009: 49.02% men, 50.98% women). However, in East Germany (Saxony) we do have a higher percentage of men in the age group of 25 to 50 years of age [1], almost ½ million more men than women in Saxony. Therefore, the well published higher percentage of female suicides gets counter balanced by the general gender distribution in the respective area of the study. Regarding age, there were significant age differences in this sample. International investigations reported the highest suicide rate to be among 15-24-year-olds, of which the absolutely highest rate concerns women aged 15−24 [3]. However, these age distribution could not be replicated in the present sample. Taking local circumstances into consideration, most of the suicides were committed among the age group of the 50−60-year-olds (15.88%) while 6% of the suicides committed in 2010 were among those below 25 years of age [29]. Therefore, the data mirror local circumstances (East Germany, a structurally weak area with great differences in the ages of its population) and thus stand in contrast to the internationally obtained age and gender distributions for suicide victims. In addition, Bhattacharya et al. [4] showed that mortality from suicides strongly depended on not only age but also gender. Fatal suicides among men occurred mostly in the 45-54 age range whereas those of women ranged much higher (65-74) [4]. In Germany, the mortality rate in the group of the 15-19–year-olds accounted for 2.1% in women respectively 6.2% in men per 100,000 inhabitants and increased to 17.9% or rather 48.7% per 100,000 inhabitants among the 85-year-old-and-older age group [1]. Therefore, it can be assumed that the suicide attempts by older individuals as well as for men more frequently end fatal and are, thus, ”closer to actual suicide than to intended suicide” [6,7]. These figures coincide with those of the present findings. The complete records of the rescue missions and the medical documentation are an advantage of this data set. Furthermore, this study is one of the first to have recorded the motives, the existence of a suicide note and the family situation simultaneously. Yet in spite of including all the missions flown within a two-year period, the study has its limitations on account of the low number of case figures in the individual cells; this will therefore necessitate additional analyses. Beyond that, it also showed that by only including the evacuating air rescue missions, merely a fraction of all the suicides and attempted suicides was represented. Individuals injured only slightly in a suicide attempt were not even included in the analyses. Thus any statements made herein refer to the severely injured suicide victims, only. Based on the results, it can be deduced for clinical implications that the training of the personnel should not only take place on the professional level but also needs to include the rescue personnel’s own coping skills, when encountering suicide cases in the line of duty. The colleagues working onboard the air rescue helicopter are specialists in the field of emergency medicine, anesthesia, accident surgery etc. The emergency procedures concerning the reanimation measures in suicide cases are a well-known routine situation. However, how to first approach suicide attempt patients frequently presents a problem for the rescue team members as they feel themselves faced with coping difficulties. Here, there are often requests for specialists. In order to assist rescue team members during a psychosocial crisis, the BELLA model [1] can be referred to as a first approach. This model comprises five steps, which should prove useful to the rescue team on location: establishing contact; assessing the situation; relieving pain; involving outside help; attempting coping strategies. Besides preparing the rescue team members for their first approach the rescue service’s crisis intervention team does not only take care of the involved but uninjured individuals as well as the family and friends of the suicide-victim but also of the rescue team members. However, this assistance should be offered immediately following the event, even before an acute strain reaction sets in. The especially trained helpers are experienced members of the rescue service, who are alerted via the rescue control centers organized by help organizations, independent organizations, and the fire department.
Concluding, it can be stated that, on the whole, the air rescue missions deal with a relatively high number of patients who commit or attempt suicide. This does not only show the general need for preventive measures in respect to suicide but also the necessity for the training of the rescue mission and control center personnel.

REFERENCES

1. Döring, G, Grégorie S, Joos-Körtje A, Meurer S,
Sobania N. Zwischen. Selbstzerstörung und Lebensfreude. Hinweise für die Suizidprävention bei jungen Menschen. Kirchheim: Hertle, 2002.
2. Pajonk FG, Gruenberg KAS, Moecke H, Naber D. Suicides and suicide attempts in emergency medicine. CRISIS 2002;.23(2):68−73.
3. Schmidtke A, Weinacker B. Suizidalität in der Bundesrepublik und den einzelnen Bundesländern: Situation und Trends. Suizidprophylaxe 1994;21(1):4−16.
4. Bhattacharya AK, Bhattacharjee S, Chattopadhyay S,
Roy P, Kanji D, Singh OP. Deliberate self-harm: A search for distinct group of suicide. Indian J Psychol Med 2011;33(2):182−187.
5. Michel K, Wyss K, Frey, C, Valach L. An exercise in improving suicide reporting in print media. CRISIS 2000;21(2):71−79.
6. Erlemeier N. Suicidal behavior in the aged. Zeitschrift für Gerontologie 1987;21(5):267−276.
7. Haberhauer G, Fries W. Epidemiology of attempted suicide. Zeitschrift für die gesamte innere Medizin und ihre Grenzgebiete 1991;46(17):654−656.
8. Schmidtke A, Bille-Brahe U, DeLeo D et al. Attempted suicide in Europe: rates, trends and sociodemographic characteristics of suicide attempters during the period 1989–1992. Results of the WHO/EURO Multicentre Study on Parasuicide. Acta Psychiatr Scand 1996;93(5):327−338.
9. Schmitt W, Mundt C. Differential typology among patients with hard and soft suicide methods. Psych Psychiatric Epid 1988;23(4):207−216.
9. Gatelet R, Hardy P, Bungener C. “Suicidal intentions”: literature review and perspectives. L’Encephale 2012;38(2):118−125.
10. Skogman K, Öjehagen A. Motives for Suicide Attempts–the Views of the Patients. Archi Suicide Res 2003;7(3):193−206.
11. Canetto SS. 6 Gender and Suicide in the Elderly. Suicide Life-Threat 1992;22(1):80−97.
12. Lester D, Wood P, Williams C, Haines J. Motives for suicide—a study of Australian suicide notes. CRISIS 2004;25(1):33−34.
13. Canetto SS, Lester D. Love and achievement motives in women’s and men’s suicide notes. J Psychol 2002;136(5):573−576.
14. Shiratori Y, Tachikawa H, Nemoto K., Endo G, Aiba, M,
Matsui Y, Asada T. Network analysis for motives in suicide cases: A cross-sectional study. Psychiatr Clin Neuroscien 2014;68(4):299−307.
15. Scoliers G, Portzky G, van Heeringen K, Audenaert K. Sociodemographic and psychopathological risk factors for repetition of attempted suicide: a 5-year follow-up study. Arch Suicide Res 2009;13(3):201−213.
16. Jacobson C, Batejan K, Kleinman M, Gould M. Reasons for attempting suicide among a community sample of adolescents. Suicide Life-Threat 2013;43(6):646−662.
17. Paraschakis A, Michopoulos I, Douzenis A, Christodoulou C, Koutsaftis F, Lykouras L. Differences between suicide victims who leave notes and those who do not: A 2-year study in Greece. CRISIS 2012;33(6):344.
18. Haines J, Williams CL, Lester D. The characteristics of those who do and do not leave suicide notes: Is the method of residuals valid? OMEGA-J Death Dying 2011;63(1):79−94.
19. Tewksbury R, Suresh G, Holmes, RM. Factors related to suicide via firearms and hanging and leaving of suicide notes. IJMH 2010;9(1):40−49.
20. Cerel J, Moore M, Brown MM, Venne J, Brown SL. Who Leaves Suicide Notes? A Six-Year Population-Based Study. Suicide Life-Threat 2014;44(6).
21. Callanan VJ, Davis MS. A comparison of suicide note writers with suicides who did not leave notes. Suicide Life-Threat 2009;39(5):558−568.
22. Shakeri A, Jafarizadeh F. The reasons for successful suicides in Fars province. J Mazand Univers Med Sciences 2012;23(97):271−275.
23. Diener HC, Putzki N. Leitlinien für Diagnostik und Therapie in der Neurologie. Stuttgart: Thieme, 2008.
24. Weiss M, Bernoulli L, Zollinger A. The NACA scale. Construct and predictive validity of the NACA scale for prehospital severity rating in trauma patients. Der Anaesthesist, 2001;50(3):150−154.
25. Barmer Gesundheitskasse. Barmer Gesundheitsreport 2009. Psychische Gesundheit und psychische Belastungen. Wuppertal, Barmer, 2009. http://www.haward.de/cms_pdf/2009__Gesundheitsreport.pdf
26. Grashoff U. „In einem Anfall von Depression…“. Selbsttötungen in der DDR. Ch. Links Verlag, 2010.
27. Forkmann T, Brähler E, Gauggel S, Glaesmer H. Prevalence of suicidal ideation and related risk factors in the German general population. The Journal of Nervous and Mental Disease 2012;200(5):401−405.
28. Statistisches Landesamt des Freistaates Sachsen. (2014). Bevölkerung im Freistaat Sachsen. http://www.statistik.sachsen.de/download/010_GB-Bev/ Tabellen_nach_Zensus.pdf [04.02.2015).
29. Salib E, Tadros G. High female suicide rates: ecological fallacy or sad reality?. Brit J Psychiatr 2007;190(3):273−274.

Address for correspondence:
Dr. Katja Petrowski
Technische Universität Dresden
University Hospital Carl Gustav Carus
Department of Psychotherapy and Psychosomatic Medicine
Fetscherstraße 74
01307 Dresden, Germany
e-mail: katja.petrowski@tu-dresden.de

Received: 25.08.2016
Accepted: 20.09.2016
[:]