Mateusz Komza, Mirosława Stocka-Mirońska, Ewelina Kuryś

Departament Spraw Obronnych, Zarządzania Kryzysowego, Ratownictwa Medycznego i Ochrony Informacji Niejawnych, Ministerstwo Zdrowia, Polska

STRESZCZENIE

Artykuł stanowi omówienie funkcjonowania systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne w Polsce w kontekście uruchomienia Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego i obowiązujących rozwiązań dotyczących zarządzania informacją o zdarzeniach i dostępnych zasobach. Jednocześnie ma on na celu przybliżenie procesu zachodzących zmian w kontekście dotychczasowych doświadczeń z wdrożenia Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego oraz analiz funkcjonowania systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne w odniesieniu do obszaru dotyczącego funkcjonowania dyspozytorni medycznych w latach 2006–2017 przeprowadzonych na potrzeby „małej nowelizacji” ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. W wyniku podjętych działań stwierdzono, że w celu poprawy funkcjonowania systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne konieczne jest zapewnienie spójnego we wszystkich obszarach rozwiązania systemowego, będącego odpowiedzią na zdiagnozowane problemy w  obszarze powiadamiana ratunkowego, poprzez przejęcie przez Ministra Zdrowia zadania administrowania SWD PRM. Realizacja zadań związanych z rozbudową tego systemu oraz wdrożenie nowych rozwiązań, w  tym zdefiniowanie pojęcia dyspozytorni medycznej, a także ujednolicenie wymagań co do jej struktury organizacyjnej, umożliwi wprowadzenie nadzoru nad jakością świadczeń udzielanych przez dyspozytorów medycznych. Ponadto wskazano na zasadność centralizacji dyspozytorni medycznych i ujednolicenie procesu kształcenia dyspozytorów medycznych, stosowanie do wymagań wynikających z wdrożenia SWD PRM, w oparciu o jednolite procedury i standardy postępowania.

WSTĘP

Z dniem 1 stycznia 2007 r. weszła w życie ustawa z dnia 8 września 2006 r. Państwowym Ratownictwie Medycznym, powołująca do życia system Państwowe Ratownictwo Medyczne (PRM), którego celem jest realizacja zadań państwa polegających na zapewnieniu pomocy każdej osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego [1].

W art. 32 ust. 1 przedmiotowej ustawy zdefiniowano jednostki systemu, do których zaliczono szpitalne oddziały ratunkowe oraz zespoły ratownictwa medycznego (ZRM), w tym lotnicze zespoły ratownictwa medycznego. Ustawa w art. 25 ust. 1 wprowadzała centra powiadamiania ratunkowego, które miały funkcjonować w urzędach wojewódzkich, zapewniając obsługę zgłoszeń alarmowych z numeru alarmowego 112 i przekierowanie zgłoszenia do właściwej jednostki policji, Państwowej Straży Pożarnej i pogotowia ratunkowego [1].

Na przełomie 2010 i 2011 roku, w okresie kształtowania się obu systemów − ratownictwa medycznego i powiadamiania ratunkowego − podjęto decyzję o zmianie liczby dyspozytorni medycznych. W celu poprawy funkcjonowania systemu, zgodnie z zaleceniem Ministerstwa Zdrowia, wojewodowie rozpoczęli działania mające na celu zmniejszenie liczby dyspozytorni medycznych poprzez ich koncentrację w większe ośrodki przekraczające granice powiatów. Począwszy od 1 lipca 2011 r. do końca 2015 r. wojewódzkie plany działania systemu przewidywały stopniową reorganizację systemu powiadamiania ratunkowego w obszarze obsługi zgłoszeń alarmowych oraz powiadomień o zdarzeniach. Założono, iż od 2011 r. nastąpi redukcja liczby dyspozytorni medycznych z 337 do 44 w 2015 r. z 226 stanowiskami dyspozytorów medycznych.

W toku licznych zmian systemowych 1 stycznia 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, która określiła zadania i zasady działania w ramach systemu powiadamiania ratunkowego, zasady jego finansowania oraz organy właściwe w sprawach powiadamiania ratunkowego [2]. Ideą, która przyświecała powstaniu centrów powiadamiania ratunkowego była poprawa dostępności usługi powiadamiania alarmowego i skrócenie czasu oczekiwania na reakcję służb ratunkowych na zgłoszenie, a tym samym poprawa bezpieczeństwa obywateli i zwiększenie efektywności współdziałania służb. Przepisy ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego z dniem 1 stycznia 2015 r. znowelizowały ustawę o Państwowym Ratownictwie Medycznym, przez zaimplementowanie przepisów wprowadzających jednolity w skali kraju System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego (SWD PRM).

Zgodnie z przyjętymi założeniami przedsięwzięcie budowy SWD PRM było finansowane w ramach projektu „System Informatyczny Powiadamiania Ratunkowego” (SIPR), realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (POIG) Oś Priorytetowa VII. W ramach przedmiotowego projektu wytworzono dwa ściśle ze sobą powiązane systemy teleinformatyczne: System Informatyczny Centrów Powiadamiania Ratunkowego (SI CPR) oraz SWD PRM. Za prowadzenie projektu odpowiedzialne było Centrum Projektów Informatycznych, późniejsze Centrum Cyfrowej Administracji. Opracowany zakres funkcjonalny SWD PRM został zatwierdzony w 2013 r. przez Pana Cezarego Rzemka – ówczesnego Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Zdrowia oraz Pana Romana Dmowskiego – ówczesnego Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji.

Niemniej jednak, z uwagi na ograniczony budżet projektu SIPR, niemożliwe było zrealizowanie pełnego zakresu funkcjonalnego przewidzianego pierwotnie dla SWD PRM, wobec czego projekt podzielono na dwa etapy. Wersja 1.0 systemu obejmowała funkcjonalności dotyczące obsługi kluczowych i niezbędnych procesów biznesowych istotnych dla ratownictwa medycznego. Natomiast wersja 2.0 miała obejmować rozszerzenie funkcjonalności zaimplementowanych w wersji 1.0 oraz funkcjonalności obsługujące obszary middle i back-office działalności dysponentów zespołów ratownictwa medycznego.

Obecnie ustawa o PRM wskazuje ministra właściwego do spraw administracji publicznej jako organ zobowiązany do zapewnienia utrzymania i obsługi technicznej SWD PRM, a poszczególni wojewodowie zapewniają utrzymanie na terenie województwa [1]. Transmisja danych pomiędzy SI CPR a SWD PRM oraz systemami informatycznymi Państwowej Straży Pożarnej i Policji prowadzona jest z wykorzystaniem ogólnopolskiej sieci teleinformatycznej na potrzeby obsługi numeru alarmowego 112 [2].

W pierwszej połowie 2015 r. przeprowadzono pilotażowe wdrożenie SWD PRM w dwóch dyspozytorniach medycznych (Białystok i Gdańsk). Realizacja projektu SWD RPM w wersji 1.0 została ukończona przez wykonawców zamówienia − konsorcjum firm Pentegy i Globema z końcem 2015 r. Wartość kontraktu w zakresie budowy systemu wynosiła 8 mln zł brutto [3].

Do 21 czerwca 2016 r. trwało przygotowanie całego środowiska SWD PRM do produkcyjnego uruchomienia, w tym testy w dyspozytorniach medycznych w Gorzowie Wielkopolskim i Słupsku oraz odbiory modyfikacji systemu w zakresie rekonfiguracji interfejsu wymiany danych pomiędzy SWD PRM a urządzeniami GPS zainstalowanymi w ambulansach.

Pierwsze produkcyjne uruchomienie SWD PRM odbyło się 22 czerwca 2016 r. w dyspozytorni medycznej w Gorzowie Wielkopolskim na dwóch stanowiskach dyspozytorów medycznych i 6 zespołach ratownictwa medycznego w gorzowskim rejonie operacyjnym.

Jednocześnie z dniem 1 lipca 2016 r. likwidacji uległo Centrum Cyfrowej Administracji, co doprowadziło do obecnej sytuacji, w której brak jest podmiotu odpowiedzialnego za rozbudowę i modyfikację SWD PRM zgodnie z potrzebami.

W wyniku działań podjętych we współpracy z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 8 maja 2017 r. podczas uruchamiania SWD PRM w dyspozytorni medycznej w Poznaniu rozpoczęto pilotaż interfejsu wymiany danych między SI CPR a SWD PRM. Interfejs W2 uruchomiono we wszystkich dyspozytorniach medycznych, które działały w oparciu o SWD PRM, co umożliwiło operatorom numerów alarmowych przesyłanie formatki z danymi teleadresowymi do dyspozytorów medycznych oraz pośrednią komunikację z systemami informatycznymi Państwowej Straży Pożarnej i Policji.

Jednocześnie z pracami związanymi z uruchomieniem SWD PRM wznowiono proces koncentracji dyspozytorni medycznych w województwach: dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubuskim, łódzkim, mazowieckim i pomorskim. Na dzień 31 grudnia 2016 roku w Polsce funkcjonowały 103 dyspozytornie medyczne, z czego 97 działało w oparciu o lokalne systemy informatyczne bądź papierowe księgi dysponenta, co skutkowało mnogością rozwiązań w zakresie ich funkcjonowania i organizacji pracy oraz wpływało niekorzystnie na poziom udzielanych świadczeń oraz jakość danych przekazywanych przez dysponentów, dotyczących czasów obsługi zgłoszeń i czasów dojazdu zespołów ratownictwa medycznego do miejsca zdarzenia.

W wyniku prowadzonych działań w województwie lubuskim i śląskim podjęto decyzję o zmniejszeniu liczby dyspozytorni medycznych. Na dzień 30 września 2017 r. do wygaszenia pozostało 6 dyspozytorni medycznych. Planowanym terminem zakończenia prac związanych z  procesem koncentracji dyspozytorni medycznych do modelu 42 w kraju był 31 października. Na dzień 1 stycznia 2018 r. w kraju będą działały wyłącznie skoncentrowane, wielostanowiskowe dyspozytornie medyczne. Docelowo, tj. od 1 stycznia 2028 r. na każde województwo będzie przypadała jedna dyspozytornia medyczna, z wyłączeniem województw śląskiego i mazowieckiego, gdzie z uwagi na znaczną liczbę mieszkańców przewiduje się po dwie dyspozytornie medyczne.

Zgodnie ze stanem na dzień 31 września 2017 r. system funkcjonuje w 35 z 42 dyspozytorni medycznych, które obsługują łącznie 1148 z 1531 zespołów ratownictwa medycznego. Do uruchomienia w oparciu o SWD PRM pozostało 7 dyspozytorni medycznych. Tym samym SWD PRM funkcjonuje w 13 województwach, przy czym zakończenie wdrożenia planowane jest na dzień 18 października br. Po zakończeniu procesu wdrożenia SWD PRM i koncentracji dyspozytorni medycznych, zostanie uruchomiona funkcjonalność zastępowalności dyspozytorni medycznych na terenie kraju.

W ramach przygotowań do rozbudowy SWD PRM do wersji 2.0, zarządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 10 listopada 2015 r., przy Ministrze Zdrowia został powołany Zespół do spraw rozwoju SWD PRM. W skład zespołu weszli przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia, Urzędów Wojewódzkich oraz dysponentów zespołów ratownictwa medycznego.

Aktualnie w ramach prowadzonych działań zostały zakończone prace m. in. nad propozycjami i priorytetami dla dodatkowych funkcjonalności SWD PRM, a także opracowano wykaz funkcjonalności, jakie będą realizowane w SWD PRM 2.0 wraz z ich opisem biznesowym. Zgodnie z przyjętym założeniem począwszy od 1 stycznia 2018 r. planuje się rozbudowę i modyfikację SWD PRM poprzez uzupełnienie obecnie zaimplementowanych rozwiązań i funkcjonalności o nowe, w tym o:

1. rozbudowę modułu raportowego w celu prowadzenia wielowymiarowej analizy danych,

2. budowę modułu rozliczeń umożliwiającego automatyczną sprawozdawczość do Narodowego Funduszu Zdrowia,

3. integrację systemu z Lotniczym Pogotowiem Ratunkowym,

4. budowę modułu aptecznego,

5. wydzielenie podsystemu zintegrowanej łączności wraz z realizacją analogowo-cyfrowej komunikacji między śmigłowcem a jednostkami PRM w terenie, integrację z telefonią VoIP i integrację z systemami cyfrowymi innych uczestników PRM,

6. modyfikację Uniwersalnego Modułu Mapowego poprzez dostosowanie go do specyfiki systemu PRM,

7. rozbudowę i modyfikację modułu planisty o nowe funkcjonalności,

8. dostosowanie dokumentacji medycznej do nowego standardu,

9. rozwiązania umożliwiające archiwizację i udostępnianie elektronicznej dokumentacji medycznej w standardzie HL7 [6,7].

W tym miejscu wskazać trzeba, że głównym zadaniem SWD PRM jest wspomaganie obsługi kluczowych procesów biznesowych niezbędnych dla ratownictwa medycznego przez wspomaganie działań dyspozytorów medycznych, członków zespołów ratownictwa medycznego oraz lekarzy koordynatorów ratownictwa medycznego. Jednocześnie SWD PRM jest jednolitym w skali kraju system teleinformatycznym umożliwiającym:

• przyjmowanie zgłoszeń alarmowych z centrum powiadamiania ratunkowego oraz powiadomień o zdarzeniach kierowanych na numer alarmowy 999,

• rejestrowanie zdarzeń medycznych,

prezentację położenia geograficznego miejsca zdarzenia,

• pozycjonowanie ZRM,

• dysponowanie ZRM,

• monitorowanie i zarządzanie siłami oraz środkami,

• komunikację pomiędzy dyspozytorami medycznymi a członkami zespołów ratownictwa medycznego,

• zarządzanie zgłoszeniami i zdarzeniami,

prowadzenie dokumentacji medycznej (karty zlecenia wyjazdu, karty medycznych czynności ratunkowych, księgi dysponenta zespołów ratownictwa medycznego) [4].

Tym samym system integruje działania wszystkich dysponentów ZRM, dzięki czemu możliwe jest dysponowanie zespołu ratownictwa medycznego znajdującego się najbliżej miejsca zdarzenia, co bezdyskusyjnie skraca czas oczekiwania na udzielenie niezbędnej pomocy osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

Dodatkowo wdrożenie SWD PRM umożliwia ujednolicenie technicznych aspektów związanych z realizacją kluczowych procesów biznesowych, dzięki czemu możliwe jest zlikwidowanie różnic pomiędzy dyspozytorniami medycznymi, w tym wsparcie zadań dyspozytorów medycznych dotychczas realizujących swoje zadania przy użyciu tzw. „kartki i  długopisu”. SWD PRM obejmuje trzy niezależne środowiska: produkcyjne, szkoleniowo-testowe oraz deweloperskie. Dodatkowo SWD PRM zintegrowany jest z systemami zewnętrznymi, takimi jak:

SI CPR – wymiana danych pomiędzy systemami, w tym pośrednia komunikacja SWD Policji PSP,

UMM – uniwersalny moduł mapowy stanowiący źródło referencyjnych danych mapowych zgodnie z Krajowymi Ramami Interoperacyjności i pozwalający na prezentację wybranych obiektów istniejących systemie, w tym pozycjonowanie ZRM [5],

PZŁ – podsystem zintegrowanej łączności radiowo-telefonicznej, wykorzystywany do przekazywania połączeń głosowych, skojarzonych z formatką wyświetlaną na monitorze dyspozytora medycznego,

PLI CBD – platforma lokalizacyjno-informacyjna z centralną bazą danych, dostarczająca danych o lokalizacji dzwoniącego,

Automapa – bieżąca nawigacja dedykowana kierowcy zespołu ratownictwa medycznego, w celu dotarcia do miejsca zdarzenia [4].

Obsługa procesów biznesowych odbywa się z wykorzystaniem czterech modułów:

modułu dyspozytora: przyjmowanie i aktualizacja zgłoszenia, dysponowanie ZRM, monitorowanie sił i środków, monitorowanie zgłoszeń, funkcjonalność dla lekarza koordynatora ratownictwa medycznego;

modułu stacjonarnego i mobilnego dla ZRM: zgłoszenie gotowości ZRM do podjęcia działań, podjęcie zdarzenia, obsługa zdarzenia, przygotowanie i wydruk karty medycznych czynności ratunkowych, rejestrowanie statusów ZRM, nawigacja – ustalenie trasy dojazdu ZRM do zdarzenia,

modułu administratora i planisty: administrowanie globalnymi ustawieniami SWD PRM, danymi słownikowymi (dyspozytornie medyczne, rejony operacyjne, użytkownicy, stacje dostępowe itp.), planowanie grafików pracy zarówno dyspozytorów medycznych, jak pracowników ZRM, zastępstwa,

modułu analityczno-raportowego: generowanie raportów predefiniowanych swobodnych na podstawie danych znajdujących się w systemie, eksport danych systemu na potrzeby analiz i przekazywania do innych systemów [4].

Ponadto system wyposażony jest w takie funkcjonalności jak algorytm podpowiadania ZRM i ww. mechanizm zastępowalności dyspozytorni medycznych na poziomie kraju. Zaimplementowana dla lekarza koordynatora ratownictwa medycznego funkcjonalność pozwala na bieżące monitorowanie zasobów dostępnych województwie, dzięki czemu przypadku wystąpienia zdarzenia z dużą liczbą poszkodowanych umożliwia lepszą koordynację prowadzonych działań.

Przyjęte w SWD PRM rozwiązania wynikające z konieczności zdefiniowania poszczególnych ról systemowych i związanej z tym obsługi poszczególnych procesów biznesowych, wymuszają konieczność standaryzacji obszaru powiadamiania ratunkowego w systemie ratownictwa medycznego. Dlatego też podjęcie działań zmierzających do uruchomienia dyspozytorni medycznych w oparciu o SWD PRM, przyczyniło się do zidentyfikowania istotnych problemów w obszarze powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego. Z uwagi na fakt, że ani ustawa z 2006 r o PRM, ani kolejne 24 jej nowelizacje w latach 2007−2017 nie uregulowały obszaru dotyczącego dyspozytorni medycznych, obecnie dyspozytornie te funkcjonują jako niezdefiniowane ani formalnie, ani pod względem wymagań komórki organizacyjne podmiotów leczniczych będących dysponentami zespołów ratownictwa medycznego. Pomimo braku wystarczających regulacji prawnych co do liczby i warunków, jakim powinny odpowiadać dyspozytornie, podlegają one jednak finansowaniu ze środków przeznaczonych na zadania zespołów ratownictwa medycznego. Rozproszenie systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego, z jakim mieliśmy do czynienia w poprzednich latach, spowodowało utrudnione zarządzanie zespołami ratownictwa medycznego. Ponadto dyspozytorzy medyczni odpowiadają często za realizowanie zadań nie związanych z dysponowaniem ZRM do stanów nagłych. Lokalne rozwiązania narzucone przez dysponentów ZRM, zarówno w zakresie dysponowania ZRM, jak i organizacji wewnętrznej, wskazują na: brak właściwego nadzoru nad jakością udzielanych świadczeń, nieznajomość procedur oraz dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego do stanów niebędących stanami nagłego zagrożenia zdrowotnego, co można zaobserwować niemal w każdej dyspozytorni medycznej.

Ma to zasadniczy związek z brakiem jednolitych procedur oraz z obecnym modelem kształcenia dyspozytorów medycznych, które organizowane jest często przez podmioty nieposiadające właściwego przygotowania merytorycznego i stosownego sprzętu teleinformatycznego. Skutek to: niski poziom kursów doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych, brak dostosowania programu kształcenia do zmieniających się warunków i potrzeb systemu PRM oraz nieznajomość procedur i algorytmów zbierania wywiadu medycznego a także zasad postępowania w zdarzeniach nadzwyczajnych i w zdarzeniach z dużą liczbą poszkodowanych.

Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że obecnie dyspozytornie medyczne znajdują się we właściwości poszczególnych dysponentów zespołów ratownictwa medycznego, co stoi w sprzeczności z zaleceniami Najwyższej Izby Kontroli (NIK) opublikowanymi w 2014 r., po kontroli przeprowadzonej w województwie małopolskim. Powoduje to, iż wojewoda odpowiedzialny za system PRM oraz za SWD PRM na terenie województwa nie ma realnego wpływu na funkcjonowanie powiadamiania ratunkowego na potrzeby systemu PRM.

WYNIKI

Centralne administrowanie SWD PRM przez MSWiA, które nie jest resortem właściwym w zakresie ochrony zdrowia, w tym w zakresie systemu PRM, wiąże się z brakiem znajomości specyfiki działania systemu i potrzeb jego użytkowników. Doprowadza to często do sytuacji, w której funkcjonowanie SWD PRM w niewystarczający sposób wspiera użytkowników, a czasami wręcz utrudnia im pracę. Ponadto minister właściwy do spraw zdrowia ma bardzo ograniczony wpływ na utrzymanie i obsługę techniczną SWD PRM, a także na jego rozbudowę i modyfikację. Pozostawienie obecnego nadzoru nad SWD PRM ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej powoduje brak pełnego nadzoru nad systemem PRM ze strony ministra właściwego do spraw zdrowia. Resort zdrowia nie posiada faktycznych możliwości wpływania na zmiany w SWD PRM, co de facto uniemożliwia dalsze usprawnianie procesu udzielania świadczeń na rzecz osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego w sektorze pozaszpitalnym [6]. Z uwagi na kluczową rolę, jaką odgrywa SWD PRM w systemie PRM oraz fakt, że Minister Zdrowia sprawuje nadzór nad tym systemem wyraźnie wskazuje, iż jest on organem właściwym do zapewnienia utrzymania i rozwoju SWD PRM na terenie kraju. Zapewnienie rozwoju SWD PRM stanowi nowe zadanie, dotychczas nie realizowane przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej ani przez żaden inny podmiot.

Zrealizowanie założeń w zakresie koncentracji dyspozytorni medycznych pozwoli w perspektywie czasu doprowadzić do ujednolicenia liczby dyspozytorni medycznych i stanowisk dyspozytorskich w kraju. Wprowadzenie SWD PRM umożliwi standaryzację pozyskiwanych danych i ich porównanie w zakresie:

1. czasu obsługi zgłoszeń w dyspozytorniach medycznych (czasu oczekiwania na odebrania połączenia przez dyspozytora medycznego, czasu rozmowy prowadzonej przez dyspozytora medycznego, czasu zadysponowania zespołu ratownictwa medycznego do przyjętego zgłoszenia, czasu powiadomienia zespołu ratownictwa medycznego),

2. czasu trwania akcji medycznej,

3. przyczyn zgłoszeń, rozpoznań wg ICD10, wykonanych procedur wg ICD9 oraz efektów medycznych czynności ratunkowych.

Koncentracja dyspozytorni medycznych oraz poszerzenie granic rejonów operacyjnych spowoduje:

1. skrócenie czas dotarcia zespołów ratownictwa medycznego do osoby będącej w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego,

2. poprawę zarządzanie informacją dotyczącą ratowania życia i zdrowia obywateli,

3. zapewnienie sprawnego przekazywanie danych pomiędzy służbami ratownictwa porządku publicznego,

4. rozwój systemu ratownictwa medycznego w oparciu o nowoczesne technologie teleinformatyczne.

WNIOSKI

Procedowany obecnie projekt „małej nowelizacji” ustawy o PRM przyczyni się do wprowadzenia nie istniejących dotychczas procedur, dotyczących oceny funkcjonowania poszczególnych dyspozytorów medycznych oraz monitorowania obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach, a także dysponowania ZRM.

Ponadto wejście w życie projektowanych przepisów wpłynie na poprawę jakości obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach, co będzie miało swój wymierny skutek w postaci zwiększenia efektywności i skuteczności medycznych czynności ratunkowych. Przyjęte rozwiązania sprzyjać będą stabilizacji systemu PRM przez wprowadzenie dużych rejonów operacyjnych, których centrami będą dyspozytornie medyczne, zdolne do wzajemnego zastępowania się. Wprowadzenie SWD PRM we wszystkich dyspozytorniach w kraju, centralne szkolenia dla dyspozytorów medycznych oraz stosowanie jednolitych algorytmów zbierania wywiadu medycznego zminimalizuje ryzyko błędów w postępowaniu dyspozytorów medycznych. Jednocześnie świadczeniobiorca otrzyma szybszą pomoc w stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego, niezależnie od liczby zgłoszeń napływających w danym momencie. Natomiast implementacja i rozbudowa SWD PRM przyczyni się do cyfryzacji obszaru ratownictwa medycznego, co stworzy nowe możliwości w zakresie nadzoru, kontroli i planowania potrzeb zdrowotnych w obszarze ratownictwa medycznego [6].

Piśmiennictwo str. 225

Adres do korespondencji:

Mateusz Komza

Departament Spraw Obronnych, Zarządzania Kryzysowego, Ratownictwa Medycznego i Ochrony Informacji Niejawnych, Ministerstwo Zdrowia,

ul. Miodowa 15, 00-952 Warszawa

e-mail: m. komza@mz.gov.pl

Nadesłano: 09.09.2017

Zaakceptowano: 15.10.2017